 Als verloskundige kwam ik erachter dat vrijwel alle moeders er zo’n beetje hetzelfde uit zien in hun bed één à twee dagen na hun bevalling. Een zachte, vermoeide blik in haar ogen. Pyjama aan, de haren op haar achterhoofd een beetje opgefrummeld door de kussens van het bed. Zweet vermengt met oxytocine en een euforische trots hangt om haar heen. In haar handen de versbakken zoon of dochter die dit alles heeft veroorzaakt.
Kom je een dag later, dan is het een heel ander verhaal. Met wallen, tranen en trekkende hechtingen, maar daar hebben we het nu even niet over. Die eerste paar dagen zijn magisch. Als ik de foto’s van mezelf met mijn zonen zie op die dagen, heb ik ook precies zo’n zelfde prachtige blik. Misschien is het de overgave. Dat je maar een ding kan doen, en dat is zwemmend in een bed van hormonen heel erg wennen aan je kind. Aan diegene die je straks bij die andere universele naam gaat noemen: Mama! Bij veel vrouwen waar we op huisconsult komen is die blik al lang verdwenen. Zijn ze alweer netjes aangekleed, opgemaakt en vaak ligt de lat gruwelijk hoog. Soms lijkt het of veel vrouwen van zichzelf eisen dat ze exact dezelfde vrouw als voor de zwangerschap zijn, maar nu mét kind. Dat kan best een worsteling zijn. Baby’s houden zich zelden aan afspraken en zijn zo schattig dat je het ze niet eens kwalijk kan nemen. Daarbij heeft een baby je overduidelijk 100% nodig en zal die levensbehoefte onbeschaamd aan je opdringen. En precies dát geeft volgens mij vaak die dubbele gevoelens. Dat knagende gevoel als je bijvoorbeeld weer aan het werk gaat. Het zoeken naar een balans tussen je eigen ambities en de behoefte van je oogappel. Ik zie deze struggle bij bijna alle moeders. Veel van mijn vriendinnen hebben er last van. Ikzelf word zo’n beetje elke week eventjes gillend gek van de strijd tussen werk en zorg. Dan bel ik snel mijn eigen persoonlijke lactatiekundige. Want ondanks dat wij beiden geen borstvoeding meer geven, weet zij me, met drie tienerkinderen, altijd perfect te overtuigen dat het écht anders wordt. En dat het oké is zoals het nu is. Ik kan niet anders dan het van deze wijze vrouw aannemen. Ze is zelf namelijk het levende bewijs. Precies dat is wat een consult aan huis ook vaak inhoudt. Uitleggen dat de lat omlaag mag, de pyjama eventueel weer aan en de baby bloot een uurtje op de borst. Gewoon, niks doen. En dat je er dan vanzelf wel weer achter komt, dat monsters (soort van) niet bestaan. Ps: Marjolijn Heemstra schreef over dit thema een leuk en treffend artikel over in de Trouw afgelopen week.
0 Opmerkingen
 Ik heb drie Tripp Trapp stoelen. Een rode, een lichtblauwe en een grijze. Ze zijn beplakt met lelijke skateboardstickers en voetbalplaatjes. Toen ik afgelopen week een poetsmanie had, kwam ik erachter dat aan de onderkant van de stoelen fascinerende natuurprocessen plaatsvinden. Ik leerde ook dat als er een beker drinken omgaat, wat bijna elke dag is, ik blijkbaar vooral de tafel en de vloer schoonmaak, maar niet de onderkant van de stoelen. Eh nee, ik heb inderdaad niet vaak zo’n manie.
De derde stoel, de rode, kocht ik via marktplaats. Ik reed er twee jaar geleden in mijn eentje voor naar een klein dorp in West Friesland, alwaar ik werd verwelkomt door de moeder. Binnen werd me al snel duidelijk dat er een nog jong kindje in het huis woonde. Waarom die stoel dan verkopen? De openhartige moeder vertelde me dat haar kindje na de bevalling een aandoening bleek te hebben. Nu, 2 jaar later was nog steeds niet duidelijk wat er precies aan de hand was, maar wel dat het jongetje nooit zou kunnen lopen. Ze had toentertijd de stoel gekocht in de hoop dat hij wél goed zou kunnen zitten. De stoel is ervoor gemaakt om van dreumes tot student op te zitten, en met die intentie had ze hem ook gekocht. (As if er ook maar één student is die z’n Tripp Trapp mee op kamers neemt, maar goed). Het zitten op de stoel bleek toch wat te hoog gegrepen voor het jongetje, en het kostte de moeder flink wat tijd dit te accepteren. Ze liet me de aangepaste gehandicaptenstoel zien en gaf toe dat hij daar toch een stuk prettiger op zat. De Tripp Trapp mocht verkocht worden. Met een bezwaard gevoel tilde ik de stoel naar buiten en al groetend riep de moeder me na: “het is ook een heel vrolijk jongetje hoor, hij lacht veel!”. Oh wat vreselijk dacht ik. Heb je een kind waar je dol op bent, gaat het in zo’n kort gesprek alleen maar over die benen die niet naar behoren werken. Natuurlijk wil je dan dat mensen weten dat hij om op te vreten is, dat je trots bent, gewoon omdat het je fantastische zoon is. Op de terugweg dacht ik na over deze moeder en de weg die zij had moeten afleggen. De verwachtingen die ze had moeten bijstellen en de zoektocht naar hoe ze dit jongetje het best kon laten groeien. Ik werd overmand door een immens gevoel van dankbaarheid dat ik mijn DERDE stoel naar huis bracht. Drie stoelen die staan voor drie kinderen die weliswaar veel knoeien maar gezond zijn, en dat benam me even m’n adem. Met het raampje open kwam ik thuis. Net werd ik gebeld door een moeder totaal in tranen. De borstvoeding ging goed, de dochter groeit, poept en plast prima. Maar het meisje was zo huilerig en onrustig en de ouders zaten er doorheen. We bespraken de opties en ook deze moeder zal gaan zoeken naar een oplossing. Kijken naar welke ‘stoel’ haar dochter het beste past, misschien eens een miskoop doen en weer verder speuren. Opvoeden als een Tripp Trapp stoel; aangepast aan je kind, dagelijkse ondersteuning biedend en besmeurd met etensresten en stickers. De rode stoel zal ik houden tot lang nadat tot mijn jongste zoon het ouderlijk huis uit is gelopen. Uit respect voor zijn eerste eigenaar en als reminder voor de prachtige zoektocht die het ouderschap inhoudt. |
